Verslag Pyreneeën (van 22 tot 27 juni 2010)

Dinsdagmorgen 04.45Hr. Eén voor één sijpelen de eerste fietsers de parking van De Dageraad op. Allen hebben ze hetzelfde doel, nl het overwinnen van de legendarische Pyreneëen en in casu deze waar in 2010 de Tour zijn opwachting maakt. Uit alle ooghoeken worden de deelnemers eerst van op afstand gemonsterd en naar aanleiding van de dikte van de kuiten en/of de buiken worden de capaciteiten van elkeen ingeschat. Veel afgetrainde lichamen en ook wat minder afgetrainde. Enkele regelmatige deelnemers aan de tochten van Velotour zien elkaar terug, nieuwelingen komen schoorvoetend en enige terughoudendheid aansluiten en informeren.

Al vlug echter komt de typische Velotoursfeer de bovenhand halen en als de organisatoren toekomen is de ban al gebroken en met hier en daar een kwinkslag van Steph komt alles snel op gang.

In minder dan een half uur laden Yves en Patrick Samyn, aan zijn eerste opdracht als assistent van Velotour toe, op een professionele manier de fietsen. Ondertussen is de bus er en éénmaal de bagage ingeladen vertrekken we voor een lange reis. Door enige vertraging komen we veel later dan voorzien aan in Argelès-Gazost. Doch geen enkel gemor te horen en alleen maar blije gezichten als men vaststelt dat de organisatie zelfs op het late uur gezorgd heeft dat het hotel nog een prima maaltijd voorzet. De fietsen stonden zelfs al op stal.

De komende dagen zouden afzien worden, de weerman had extra zijn best gedaan er zorgde voor "hete" temperaturen.De eerste dag verorberden we de Soulor en de Aubisque met nog wat naweeën van de heenreis. De Soulor diende van beide zijden te worden beklommen. De vrienden-"tegenstanders", want een beetje competitiedrang zit in alle deelnemers, werden een eerste keer getest. Er zaten geen "pannenkoeken tussen dat was wel duidelijk. Zowel de goden als de mindere goden reden allen vrij vlot over de eerste kuitenbijters.'s Avonds na een lekker maal kon in het gezellige hotel nog een baantje gezwommen worden of genoten van het bubbelbad. Wie wilde kon mee een bezoek brengen aan Lourdes. Dat zou de volgende dag zijn gevolgen hebben......

Een felle knal, zo begon dag twee. Nog voor het vertrek bleek het bezoek aan Lourdes voor een deelnemer op een half uur tijd een klapband, weliswaar in stilstand en een kettingbreuk op te leveren. Moeder Maria heeft het blijkbaar niet voor fietsers. Deze dag moest Steph al zijn organiatietalent tentoon spreiden want de Tourmalet bleek gesloten wegens asfaltering. enkel "King Lance" kon het zich blijkbaar permiteren om alsnog deze beklimming te doen. De organisatie had al vlug een alternatief gevonden en via de Aspin, Col de Menté (met een lange ee op het einde) en de Peyresourde reden we naar Bagneres de Luchon. Prachtige rit met mooie vergezichten, voor wie de tijd had om te kijken, en een niet te onderschatten hoogteverschil. In de voorhoede werden de eerste "duels" geleverd. De achterhoede reed fluks en met veel genoegen omhoog. Af en toe hoorde je een ludieke opmerking zoals 'hey, voor nen dikken riede gie wel rap'. De sfeer was er dus wel.

Met Patrick en Yves die op en af rijden om eventuele pech te verhelpen en/of foto's te maken van de stervende zwanen en Steph en Guido voor de bevoorrading is het een plezier om te fietsen. Je moet enkel trappen en en maar aan één ding denken ," ik wil en moet naar boven". Hun aanmoedigingen al dan niet op ludieke manier maken dan ook dat op dag drie iedereen aan eigen tempo de Col des Ares, Col de Portet d'Aspet en Col de Portillon, van de Spaanse zijde, overwonnen wordt. Niet minder dan 43 graden warm stond er op het fietscomputertje op 4km van de top van de Portillon aan Spaanse zijde. Wie nog jus in de benen had mocht vooraleer naar het hotel te rijden nog even een ommetje maken en de beklimming van gemiddeld 10% naar Artigues doen. Op de Portet d'Aspet werd letterlijk en figuurlijk tijdens de afdaling even stilgestaan om een bloemetje te leggen aan het monument van Fabio Casartelli.

"Tourwerkzaamheden" zorgden er bijwijle voor dat de banen supergoed lagen want net nieuwe asfalt maar evengoed aartsgevaarlijk bij lagen door "op zijn frans" kiezeltjes op asfalt te gooien. Daar werd echter in groep afgedaald zodat het veilig bleef.

Dag vier, de laatste dag, konden we 500mr inrijden vooraleer de eerste beklimming begon van de Peyresourde, nu aan de andere kant. Ook de Aspin werd in tegenovergestelde richting beklommen. Guido etaleerde zijn kookkunst op de top en de befaamde "velotour carrée confituurkes" onderweg. Patrick sloofde zich uit voor de beste "fotoshoot". Yves die herstelde fietsen voor buitenlanders, speelde voor "de Barmhartige Samaritaan" door gesneuvelde Spanjaarden naar de top te voeren en Steph, die zag dat alles goed was en lachte in zijn baard toen hij iedereen zag afzien,terwijl terugdenkend aan toen hij zelf nog een God in het hooggebergte, een echte klimgeit was.

En toen kwam hij er aan waar iedereen had naar uitgezien.....het Dak van de Pyreneên in de Tour 2010, de legendarische Tourmalet. Wie er het eerste boven was? Wie er het laatste boven was? Wie er fluitend op reed of wie afzag bij de beesten heeft geen belang. Op de top stond een eensgezind Velotourfietsersteam te supporteren voor elke deelnemer die de lijn overschreed en dat is wat telt, die geest die elkeen op dat ogenblik voelt: iedereen is daar een WINNAAR. Na de nodige foto's en met de allereerste reggendruppels werd in groep afgedaald naar het hotel waar ondertussen al de zon van de partij was.

De avond werd afgesloten met een lekker maal en het, voor sommigen althans,nodige gerstennat.

Zondagavond na een lange reis kwamen we veilig en wel in Harelbeke aan waar Velotour reeds de fietsen had uitgeladen zodat iedereen direct huiswaarts kon om er alles in geuren en kleuren te vertellen.

In ieder geval weeral eens een puike organisatie. Met dank aan het ganse Velotour-team.