Verslag 4 Daagse Mont Ventoux (van 01 tot 06 juni 2010)

Dag 1: Ritje om in te lopen van 150 Km met Col Des Abeilles.

Mistralwind zorgt voor pittig einde.

SEGURET.
De eerste kilometers waren heerlijk. Zalig weer, beetje wind, bergop en goedgeluimde renners na een prachtig ontbijt. Mecanicien Yves kan zich terug ontplooien, meteen ziet hij wie te hoog of te laat zit, stuurhouding wat aanpassen. Wie de raad van Yves opvolgt zal de ideale zithouding bekomen.

De start van dag 1 verliep rimpelloos. Om niet te zeggen heel vlot. Gemid. 30 km/HR. Met dank aan de prima wegkapitein. De 1ste col van betekenis was de Col des Abeilles, 925 meter hoog. De meesten konden niet wachten om de goeie benen aan te spreken, er werd dus in een pittig tempo naar boven gereden. Meteen werd duidelijk wie de favoriet was voor de Ventoux. Halverwege het parcours begon de mistralwind harder te waaien. De laatste 15 km waren ronduit heel zwaar. En man met gele helm reed sterk op kop, zodat een moltini renner hem tot kalmte aanmaande. We reden amper 15 km, de mistral pal op kop...

Fietsen wat een hobby! Het aspect mistralwind was meteen het onderwerp van de avond, dit in een prachtig decor buiten op het terras van ons hotel Domaine de Cabasse te Seguret, en aan de voorbeschouwingen van de legendarische mythische kale berg.

Er werd gevreesd voor de “Ventoux” en voor diegene die hem voor het eerst zouden beklimmen, zag je op de gezichten wat angst. Voor het avondmaal werd ons door het hotel een apero aangeboden, niet onlogisch want het prima hotel was een wijndomein. Het eten s’avonds … 1 woord , dat zegt soms meer dan duizend zinnen, “VERRUKKELIJK” Een verpleger uit het Gentse proefde de wijn, ook die werd goed bevonden, en dan naar bed …. In een nochtans prachtig domein krioelde het van de Rudy-kikkers…. Kwak kwak kwak…. Zo heel de nacht door. Wie niet kon slapen kon kikkers tellen, zo heel de nacht door. Gelukkig maar voor enkelen. Helaas geen kikkerbillen op het menu, voor de rest een prima hotel , een zalig buiten ontbijt in heerlijke temperaturen.

Dag 2: De GROTE dag, Seguret, Top Ventoux via Bedoin.

Twee Antwerpenaren bij eerste 3 boven op de Ventoux “VIVE VELOTOUR”

Prachtige dag, woorden schieten mij te kort om deze dag te verwoorden. Zon, zon, zon en 26 graden, en vooral het jolijt van velen bijna geen wind. Op naar de Ventoux. De groep bleef mooi samen, en met 50 km in de benen waren we genoeg opgewarmd en klaar voor de eerste beklimming via Bedoin. Ongetwijfeld de zwaarste want na 5 km in het befaamde bos is het 7 km aan 10 procent. Voor velen zijn het lange zware kilometers. Afzien als de beesten. Meter voor meter, tergend traag, zwetend als in de sauna, elke spiervezel in het lichaam doet pijn, tja das de Ventoux. Aan Chalet Renard is het even minder steil, maar vergis je niet, de miserie, het lijden is dan nog lang niet voorbij.

De Prima organisatie zorgt er voor dat met de 2 begeleidingswagen niemand iets te kort komt. Water, sportdrank, waren niet te missen in onze “pulle” ook een carré confituurke, banaan zat bij de bevoorrading. Nu laat ik z’n 200 lege regels, zodat iedereen zijn eigen beklimming kan rijden.

Ik mocht van de organisatie geen namen noemen, (na belofte van een fles wijn) maar er werd mij gevraagd te vermelden dat een verpleger uit het Gentse met kikkerstem 4de boven kwam. PROFICIAT voor IEDEREEN, allen haalden moeiteloos de top. Want de Mont Ventoux krijg je niet cadeau. De afdaling naar Malaucene was prachtig, schitterend, prachtig panorama. Iedereen kwam heelhuids beneden. Op de 2de dag werd een behoorlijk wat kilometers afgelegd in een vlot tempo.

Dag 3: 2x de Ventoux via Malaucene en Sault 140 Km

Ochtend in Seguret. Niets dan happy gezichten! De Ventoux buiten categorie, 2x beklimmen, dit doe je niet elke dag. Stevig ontbijt, veel drinken want het wordt 30 graden. Via Malaucene, 21 km, gemiddeld 7 procent, en regelmatig stukken van 11 en 12 procent. Tevens ook meer dan 1300 meter hoogteverschil. Voor iedereen is het afzien, maar iedereen komt boven, ook de enige dame van het peloton. De eerste in 1u23, de laatste in 2u10. Proficiat. Boven op de top zorgde Serge voor een lekker pasta maaltijd, een dessert, koffie met en koekske, en zo konden we afdalen naar Sault om aan de onze tweede opdracht van de dag te beginnen. Via Sault, 26 km, deze noemen ze de “mietjeskant” nergens echt steil, tot aan Chalet Renard. Hier ook iedereen vlot boven gekomen. Eéntje was zo gek dat hij nogmaals van Bedoin naar boven kwam, en dit voor de derde maal. Hij vervoegde dan ook de groep later in het hotel.

Terug in het hotel en na een duik in het zwembad was de wijnproef, georganiseerd door de uitbater van het hotel een mooie verwelkoming. Gelukkig hadden de kikkers hun eigen poel. De sfeer ‘s avonds was schitterend, sterke verhalen, lachsalvo’s, plagerijen en heerlijk eten en drinken gingen we de zachte heldere maar niet stille nacht in. Slaapwel aan iedereen en de kikkers kwaakten verder.

Dag 4: Extra lusje en genieten van de 160 km lange tocht. Dit via de Gorges de la Nesque.

Ventoux genoeg (AF) gezien! Dit keer genieten we van de prachtige natuur, wat kleiner cols en de Gorges de la Nesque. Dit was heel mooi en onvergetelijk voor velen. De bollekestrui ging hier nog één keer door, nadat enkel “Fransen” met een “panache” van 2 km de VELOTOUR-Groep voorbij staken. Anderen zullen zich meet de Col de Murs herinneren. Een zeer sympathieke Antwerpenaar viel plat, en zag zo een snelle demarrage teniet gedaan worden. De president had 145 km voorzien, maar Yves moest tanken, en een route barre zorgden ervoor dat het 160 km werden. Nu niet getreurd, met de glimlach werden de meerdere km afgemaald. Zonder averij haalde iedereen de eindmeet.

Uiteindelijk werd het een bijzondere, fantastische, onvergetelijke 4 daagse Ventoux-trip. Bedankt aan iedereen, de groep was prachtig. De organisatie was uitmuntend, dus voor herhaling vatbaar.

Ps: Geschiedenis. Omstreeks de jaren 2010 werden in de omgeving van de Mont Ventoux de eerste zeepkikkers ontdekt.

Met sportieve groeten, de bollekestrui.